Η μπούργκα της Πρέβεζας - Του Θάνου Αθανασιάδη

Η μπούργκα της Πρέβεζας - Του Θάνου Αθανασιάδη
Τοπικά Νέα, Διάφορα, Άρθρα, Best of Net, 05 Σεπτεμβρίου 2018 | 22:52
Δεν είναι παράδοξο η ομορφιά, ζητούμενο είναι
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ


Πλείστες όσες φορές αναρωτήθηκα γιατί συμβαίνει αυτό το φαινόμενο, άνθρωποι εγγράμματοι, με δεκάρι (με τόνο) στη Γεωγραφία στα νιάτα τους, να μη γνωρίζουν τη Δυτική Ελλάδα. Μικρός τόπος είναι, δεν είναι όμως μεγαλύτερο και το Καρπενήσι, το οποίο – παρεμπιπτόντως – γνωρίζουν περισσότεροι, έστω κι αν έχει γίνει ανέκδοτο («τελικά είναι στο Ιόνιο ή στο Αιγαίο αυτό το Καρπενήσι;; )

Μια (εμφανής αιτία) θα πρέπει να είναι το ότι η Ήπειρος προσαρτήθηκε στο Ελληνικό Κράτος τελευταία, πλην της Άρτας, η οποία τα είχε καταφέρει από το 1881, ενώ τα Γιάννενα ανέκαθεν ήσαν κέντρο διοίκησης  - και αντίστοιχα γνωστός τόπος. Αλή Πασάς, κυρά Βασιλική, όλο και κάποιος θα είχε γιο ή κόρη που πέρασε στο Φυσικό ή στη Φιλολογία, χώρια τα ασημικά και το Μέτσοβο.

Η Ηγουμενίτσα, από την άλλη μεριά, δεν υπήρχε καν. Σήμερα όμως, κατά πως τα λέει κι η Wikipedia «η Ηγουμενίτσα είναι οικιστικό κέντρο νομαρχιακού επιπέδου, με κυρίαρχο τον τριτογενή τομέα, ο οποίος σχετίζεται κυρίως με τις μεταφορικές και τουριστικές δραστηριότητες που επικεντρώνονται στον λιμένα Ηγουμενίτσας και στην σύνδεση με την Εγνατία Οδό. Η Ηγουμενίτσα αναδεικνύεται σε δυτική πύλη της χώρας και κέντρο ανάπτυξης με ρόλο διαπεριφερειακό και διακρατικό, σε παράλληλη και συμπληρωματική λειτουργία με τα Ιωάννινα. Την τελευταία δεκαετία η έκταση της υπερδιπλασιάστηκε και η πόλη επεκτάθηκε προς όλες τις κατευθύνσεις. Τη ραγδαία ανάπτυξή της τη βοήθησαν δύο κυρίως παράγοντες. Η κατασκευή του νέου λιμανιού, το οποίο αποτελεί πλέον το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας, και η κατασκευή της Εγνατίας οδού, του οδικού άξονα που συνδέει την Ηγουμενίτσα με τα Ιωάννινα κατά κύριο λόγο, αλλά και με τη Θεσσαλονίκη και την Αλεξανδρούπολη. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κατασκευή της έχει μειώσει το χρόνο ταξιδιού μεταξύ Ιωαννίνων και Ηγουμενίτσας από σχεδόν 2 ώρες σε 40 λεπτά οδήγησης. Αυτές οι 2 κατασκευές έχουν φέρει και το τέλος της απομόνωσης της πόλης, αλλά και της Θεσπρωτίας γενικότερα. Λόγω της μικρής απόστασης από την Ιταλία πολλοί κάτοικοι ταξιδεύουν αυθημερόν στην Ιταλία για αγορές. Έχει επίσης διευκολυνθεί η μετάβαση από και προς τα Ιωάννινα. Επίσης, ιδιαίτερα το καλοκαίρι πολλοί Ιταλοί και Γιαννιώτες μετακινούνται στις παραλίες της».

Ενδιαφέροντα όλα αυτά – και μας λένε πολλά για την δυτική Ελλάδα, αλλά, τώρα που τα ξαναδιαβάζω κι εγώ, δε δείχνουν και μεγάλη απομόνωση της Ηπείρου: Μια πόλη ξεκίνησε τον αγώνα της για αναγνώριση από το 1881 και σήμερα έχει Ιονία Οδό και εμπόριο επί του πρωτογενούς τομέα με μεγάλες εταιρίες στην μείζονα έκτασή της, η άλλη, μόλις του 1920, γέμισε κόσμο και κίνηση και υπερδιπλασιάστηκε την τελευταία δεκαετία από το λιμάνι και όλα τα άλλα τα καλά της, και μια ήταν ανέκαθεν γνωστή, παίζοντας ρόλο – και - στα τεκταινόμενα της Πρωτευούσης, με πρόσωπα πολιτικά και με δωρητές, γνωστούς στο ευρύτερο κοινό.

Ποιος έμεινε; Δε σπας και το κεφάλι σου για να το βρεις. Μπορεί να μιλάμε για απομόνωση της Ηπείρου, αλλά μάλλον πολύ το γενικεύουμε εδώ στα δυτικά.

Ο θρύλος των νεωτέρων χρόνων αφηγείται ότι ένας Λευκάδιος, Αντινομάρχης διορισμένος από τη Χούντα των Συνταγματαρχών στο νομό Πρέβεζας διείδε ότι η τύχη της Λευκάδας ως τουριστικού προορισμού ήταν ελάχιστη, ενόψει της επιβλητικής παρουσίας της αρχαίας Νικοπόλεως, σε συνδυασμό με την ατελείωτη παραλία του Μονολιθίου στις παρυφές της Πρέβεζας. Πέτυχε λοιπόν, λέει ο θρύλος, την ίδρυση του Αισθητικού Δάσους της Νικοπόλεως, το οποίο τοποθετήθηκε εντέχνως ανάμεσα στη θάλασσα και το δρόμο, από τον οποίο καθένας περαστικός θα έβλεπε αυτήν.

Θα αναρωτηθεί ο όχι-και-τόσο-εύπιστος εάν ο θρύλος ισχύει. Οι ομορφιές της Λευκάδας είναι παραδεδεγμένες και προβεβλημένες πανευρωπαϊκά, αν όχι σε παγκόσμιο επίπεδο. Βασισμένος σε αληθή περιστατικά ή όχι ο θρύλος, η πραγματικότητα λέει σήμερα ότι η Λευκάδα σφύζει από τουρισμό με κατεύθυνση τις υπέροχες παραλίες της, ενώ η Πρέβεζα «δεν» έχει το Μονολίθι. Αυτό, τα δέντρα που τοποθετήθηκαν – φυτεύθηκαν εκεί προ 40ετίας, έχουν εξαφανιστεί πίσω από αυστραλιανούς ευκαλύπτους, γιούκες, βάτα, βρωμόδεντρα και  δηλητηριώδεις πικροδάφνες και είναι γεμάτο σύριγγες και σκουπίδια.

Αρκούσε/αρκεί όμως η εμφάνιση της εκτεταμένης πλαζ, για να γίνει η Πρέβεζα προβεβλημένος τουριστικός προορισμός; Αν δεν υπήρχε το αισθητικό - κατ’ ευφημισμόν  και μόνο - δάσος του Μονολιθίου, ο φράχτης, όπως συνηθίζω να τον αποκαλώ εγώ, θα συνέρρεαν τα πλήθη;

Ίσως όχι. Αλλά επιτρέψτε μου να κάνω άλλη μια αναφορά σε κάτι που άκουσα με τ’ αυτιά μου και είδα με τα μάτια μου πολύ πρόσφατα. Σας διαβεβαιώ ότι αναφέρομαι σε έξυπνους ανθρώπους με επαρκή αίσθηση του προσανατολισμού:

Δυο φίλες μου επισκέφθηκαν την τρίτη κοινή μας φίλη στην Άρτα. Η τρίτη φίλη έχει παντρευτεί Αρτινό γέννημα – θρέμμα και άνθρωπο της πιάτσας, όχι κάποιον κλεισμένο στο καβούκι του και αγεωγράφητο. Μάλιστα ο συγκεκριμένος έχει και παρτίδες με την Πρέβεζα λόγω της δουλειάς του. Με τις φίλες μου συνεννοηθήκαμε να βρεθούμε στο Μονολίθι, δίνοντας συγκεκριμένο ραντεβού στη μία από τις καντίνες που ενεργοποιούνται εκεί. Στην ερώτηση εάν η τρίτη γνώριζε το μέρος, θεώρησα αυτονόητη τη θετική απάντηση, αλλά, επειδή θα έρχονταν κάθε αυτοκίνητο σε διαφορετικούς χρόνους με απόκλιση μισής ώρας, έκανα κι ένα τηλέφωνο  - περιττό κατά την αρχική μου άποψη – για να εξηγήσω σε ποια ακριβώς καντίνα αναφερόμουν.

Να μην τα πολυλογώ: Η Αρτινιά (μεταγραφή, αλλά με σύζυγο Αρτινό, όπως είπαμε) έφαγε μισή ώρα ψάχνοντας πώς θα μπει (ξέρετε σεις οι ντόπιοι ότι έχει κλείσει ο δρόμος στο ύψος της Σμυρτούλας - από του Ακρίβη – εδώ και αρκετά χρόνια) από τους χωματόδρομους που δεν έχουν ταμπέλες, α φ ο ύ  είχαν πάει ίσαμε τη διασταύρωση Καναλίου και είχαν γυρίσει πίσω. Επέμενε ότι της είχαν πει ότι το Μονολίθι ξεκινάει από το γνωστό κλαμπ και πάει προς τα πέρα, ότι πίσω από το δάσος δεν υπάρχει κάτι, καθώς κι ότι «εκεί είναι Μύτικας».

Σπουδαίος ψαρότοπος ο Μύτικας, αλλά είναι επίσης γνωστός για βραχώδεις ακροθαλασσιές, για φύκια πολλά και μαζεμένα και τέτοια καλά. Έκαμε η ώρα, έφτασαν οι Αρτινοί, ανακαλύφθηκε η Αμερική. Με τα χίλια ζόρια, όπως διατείνετο ο οδηγός και σύζυγος, ο οποίος στα κρυφά πήγε και στην καντίνα και ρώτησε «πώς λέγεται εδώ το μέρος». Μάλλον δεν τον είχα πείσει αρχικά.

Από το Μύτικα εν τέλει πήγα να παραλάβω τις Αθηναίες φίλες μου. Είχαν προσπεράσει «το φράχτη», δεν είχαν δει θάλασσα, οδηγούσαν κι έψαχναν στα τυφλά. Η μια είναι και λίγο δύστροπη, είχε ήδη αποφασίσει να κάνει μπάνιο «όπου να ‘ναι», αλλά δεν έβρισκε τη θάλασσα, οποιαδήποτε θάλασσα. Κι όταν απηυδισμένη ρώτησε «πώς πάω στο Μονολίθι, ρε παιδιά;;», την έστειλαν από την πλατεία του Μύτικα στη διασταύρωση της Εθνικής «κι αριστερά, θα δείτε, έχει ένα κάμπινγκ». Στη διασταύρωση τις πρόλαβα σταματημένες μετά το φανάρι με κατεύθυνση προς Ηγουμενίτσα – μέσω κάμπινγκ και κλαμπ - τις έπεισα με το παρακαλετό να σταματήσουν, τις πήγα καρότσι ως το δεύτερο χωματόδρομο, έκοψαν αριστερά με τους ιταλορουμάνογερμανούς να περνάνε βολίδα ευθεία προς Λευκάδα, περάσαμε το σπασμένο στενό οδόστρωμα με τα άτσαλα κομμένα από καμιά τσάπα κλαριά ένθεν κι ένθεν, φτάσαμε στην παραλία και βρήκαμε τους υπόλοιπους που γελάγανε και κολλούσαν το δάχτυλο στον κρόταφο, του στυλ «στα λέγαμε».

Δόθηκαν οι εξηγήσεις, άνοιξε το google maps, λύθηκε η παρεξήγηση, «εύκολο ήταν, μωρέ». Το μέρος τους άρεσε όμως. Η μια είναι Ναξιώτισα, ξέρει από αέρηδες και θάλασσες, τούτο της φάνηκε ωραίο. Η ύπανδρος τον Αρτινό Θεσσαλονικιά να επιμένει: «Τούτο είναι Μύτικας, δεν υπάρχει στη σκέψη των Αρτινών ως  Μ ο ν ο λ ί θ ι – η π α ρ α λ ί α. Και είναι πολύ ωραίο μέρος, πώς το κρύβει έτσι αυτό το συνοθύλευμα από βάτα;»

Εμπιστευτικά με έπιασε παράμερα ο Αρτινός: «Εμείς, να το ξέρεις, το έχουμε για Μονολίθι από το κάμπινγκ και πέρα, αυτή είναι η ιδιωτική σας παραλία, η Πρεβεζάνικη για τους Πρεβεζάνους. Εξάλλου από Αρχάγγελο ερχόμαστε, πού να κόψουμε, αριστερά;»

Η γκρινιάρα απεφάνθη ότι «μετά από δω θα πάμε Λευκάδα για μπάνιο, έχω ακούσει ότι είναι καταπληκτικά, για εδώ δεν το ήξερα, ούτε το είχα ακούσει ποτέ». Για την ιστορία, πήγαν. Εύκολα το βρήκαν. Ωραία θα ήταν. Μα είναι  ω ρ α ί α η Λευκάδα. Και το Κάθισμα και το Πόρτο Κατσίκι και οι Εγκρεμνοί και όλα τα μέρη, Μεγανήσι, Αη Γιαννάκης, Νυδρί, Βασιλική, όλα.

Κι εμείς έχουμε το Μονολίθι. Κι αν δεν το ξέρετε, εγώ να σας το πω: Είναι εύκολο να το βρεις, λίγο πριν το Μύτικα στο δρόμο για Λευκάδα μπαίνεις σε ένα χωματόδρομο, όποιον βρεις στα δεξιά, και είναι η παραλία πίσω από κείνο το συνοθύλευμα από αυστραλιανούς ευκαλύπτους, γιούκες, βάτα, βρωμόδεντρα και  δηλητηριώδεις πικροδάφνες, έχει και κάτι πεύκα που ξεχωρίζουν κατά άτακτα διαστήματα και έχει και κάτι θερμοκήπια μπροστά - και κάτι τσάπες. Δεν έχει διαφορά από τα άλλα τουριστικά μέρη, απλώς είναι λίγο πιο συνεσταλμένο, πιο ντροπαλό, δεν επιδεικνύεται και τόσο.

Και στο ερώτημα αν αρκούσε η εμφάνιση της εκτεταμένης πλαζ, για να γίνει η Πρέβεζα προβεβλημένος τουριστικός προορισμός, ας απαντήσω πιο περιφραστικά: Οι τουρίστες, το γένος των τουριστών, οι ξένοι, οι αλλοδαποί, είναι σαν κι εμάς. Μάλιστα εκείνοι τις περισσότερες φορές δεν έχουν την ευλογία της θάλασσας δίπλα τους. Επί έντεκα μήνες μαζεύουν χρήματα, για να περάσουν κάποιες μέρες σε άλλον τόπο, με κάποιες ανέσεις  - ίσως περισσότερες από ό,τι έχουν συνήθως στα σπίτια τους – με κάποιες παροχές και, κυρίως, ό μ ο ρ φ α.

Δεν είναι παράδοξο η ομορφιά, ζητούμενο είναι.

Και είναι όμορφο ένα δάσος  - αισθητικό μάλιστα, σύμφωνα με το χαρακτηρισμό και τον προορισμό του – που είναι καθαρό, προσβάσιμο, έχει δέντρα σε ομοιογένεια, έχουν τα δέντρα αυτά έναρξη φυλλώματος πάνω από τα 6 ή 8 μέτρα από το έδαφος, ώστε να παρέχουν σκιά, αλλά να μην κρύβουν τον προορισμό, ο οποίος, με τη σειρά του, έχει πινακίδες κατευθύνσεως και δ ε ί χ ν ε ι  το σημείο ενδιαφέροντος, τη θ ά λ α σ σ α.

Μη γελιέστε, τα δάση της κεντρικής Ευρώπης κάνουν κάθε δικό μας να ωχριά, όταν πρόκειται για περιοχές κοντά στα δικά μας αστικά κέντρα, κάθε μεγέθους, είτε αυτό λέγεται Πάρνηθα, Υμηττός, ή Πεντέλη στην Αθήνα, είτε λέγεται Μονολίθι στην Πρέβεζα. Αντίστοιχα ευνόητο ότι δέος προκαλεί στον ενδιαφερόμενο τουριστικό πληθυσμό ο Όλυμπος, ο Γράμμος, ο Ταΰγετος – κι ας είναι οι Άλπεις και τα Πυρηναία εξίσου επιβλητικά – και πιο προβεβλημένα, αλλά τούτο λόγω του ότι αποτελούν το αντίστοιχο της θάλασσάς μας, τον κοντινό εσωτερικό τουριστικό προορισμό.     

Μερικοί από σας, ελπίζω πολλοί, έχετε επισκεφθεί το Μαϊάμι, κάποιοι άλλοι τη Little Venice τη Μικρή Βενετία στην Καλιφόρνια, άλλοι την Κόπα Καμπάνα στη Βραζιλία. Εγώ πάλι αυτά τα έχω δει με το κυάλι, από ταινίες και φωτογραφίες οι εικόνες που έχω αποτυπωμένες στο μυαλό μου: τεράστιες εκτάσεις απλωσιάς, δέντρα υπερυψηλά με λείους κορμούς, χωρίς πλάγια κλαριά, πόσο μάλλον να γέρνουν από τους κισσούς και τα βάτα, ίχνος θαμνώδους βλάστησης, βατά μέρη, περασιές.

Μη βιαστείτε να αναφωνήσετε ότι εδώ δεν είναι Αμέρικα, ούτε καρναβάλι του Ρίο, διότι τουλάχιστον καρναβάλι είμαστε, που λέει ο λόγος. Διότι δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο καθαρισμός, ο εξωραϊσμός, η διόρθωση της πανίδας και η εξαφάνιση επιθετικών αλλότριων μη γηγενών ειδών από ένα μικρό πραγματικά δάσος είναι πια τόσο τρομερό ζήτημα, τώρα που τα μηχανικά μέσα κάνουν τη δουλειά εκατοντάδων εργατών γης σε κλάσμα του χρόνου χειρωνακτικής εργασίας.

Ούτε, βεβαίως, να δεχθείτε να υποτιμήσετε την ομορφιά της μεγαλύτερης παραλίας της Ευρώπης, την οποία ουδείς γνωρίζει (υπερβάλλω, φυσικά, κάποιοι την έχουν δει, είναι όμως οικτρή μειοψηφία) και ουδείς αναγνωρίζει ως παρακολούθημα της τέταρτης πόλης της Ηπείρου.

Διότι οι νομοί της Ηπείρου είναι τέσσερις και η Πρέβεζα είναι πρωτεύουσα νομού. Δικαιούται να είναι αναγνωρίσιμη, διότι είναι πραγματικά όμορφη – κι όπως είπαμε δεν είναι παράδοξο η ομορφιά, ζητούμενο είναι. Κι η ομορφιά της είναι η θάλασσά της.

Η πιο ωραία γυναίκα του κόσμου εξαφανίζεται κάτω από τη μπούργκα, σκεφτείτε το. Δείτε το θαμπό κι εξαφανισμένο κάλλος της παραλίας Μονολιθίου  ως τη μπούργκα της Πρέβεζας, δείτε το δήθεν αισθητικό δάσος Νικοπόλεως ως τη μπούργκα της θάλασσας της Πρέβεζας και σκεφτείτε αν το θέλετε αυτό.

 

Θάνος Αθανασιάδης

 


---> Ενημέρωση PamePreveza.gr:

Διαβάστε περισσότερα άρθρα με βάση κατηγορία: Τοπικά Νέα, Διάφορα, Άρθρα, Best of Net
Βαθμολογήστε το!
Βαθμολογήστε το άρθρο:
4.0
Άρθρα και Σχόλια αναγνωστών

Το PamePreveza.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους σχολιάζοντας τα άρθρα που δημοσιεύονται ή αποστέλλοντας για δημοσίευση δικά τους κείμενα - άρθρα. Αυτό δεν σημαίνει πως υιοθετούμε και τις απόψεις αυτές, μιας και εκφράζουν αποκλειστικά κάθε φορά τον κάθε αρθογράφο - σχολιαστή. Σχόλια: Παρακαλούμε τα σχόλια σας να μην είναι υβριστικά και να μην φέρουν συνδέσμους που να οδηγούν σε άλλες ιστοσελίδες. Το PamePreveza.gr, δημοσιεύει σχόλιο μετά από έλεγχο, μόνο και μόνο για να την τήρηση των όρων χρήσης. Σχόλια, υβριστικά, που θίγουν ή προσβάλλουν διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ NEA